Deze pagina is ter informatie, raadpleeg altijd uw dierenarts !!

 
Allergie
Een allergie kan erfelijk zijn. Het afweersysteem van het lichaam reageert op bepaalde stoffen. Maak een dagboek aan van alles wat je hond heeft gegeten en wat verder zijn bezigheden zijn geweest en ga hiermee naar je dierenarts. Deze zal verder kunnen uitzoeken voor welke stoffen je hond een allergie heeft.

 
Aujeszky (ziekte van)
Dit is een virus dat bij honden voornamelijk wordt overgedragen door besmet varkensvlees. Vroeger zag men bij besmette honden een hevige jeuk, wat tegenwoordig slechts bij zeer hoge uitzondering nog wordt waargenomen. Na het opdoen van de besmetting wordt de hond lusteloos en kan mogelijk wat gaan braken en diarree hebben. Het lijkt op een zomergriepje en is daardoor moeilijk te herkennen. Deze virusziekte is voor de hond dodelijk. Honden die besmette strottenhoofdjes hebben gegeten, zijn vaak al 2 tot 3 dagen later overleden. Er is nog geen behandeling voor besmet geraakte honden. Om deze besmetting te voorkomen dienen we de hond nooit in varkenshokken toe te laten want het kan ook in de urine van een besmet varken zitten. Verder een hond nooit rauw varkensvlees geven.

 
Braken
Dit kan zeer verschillend zijn en kan onder andere komen door kouvatten, het eten van verkeerd voedsel, het inslikken van een vreemd voorwerp, vergiftiging, verstopping en diarree. Ook kan de hond braken zonder enige aanleiding: meestal eet hij het braaksel direct erna weer op. Geef de hond een warme ligplaats, lichtverteerbaar voedsel  en lauw drinkwater.

 
Caries
Wordt veroorzaakt door rottingsbacteriën die in de mond  suiker omzetten in agressief werkende zure verbindingen en die vervolgens het email van het gebit aantasten, zodat er gaatjes in komen. Geef aan je hond geen suikerhoudende producten. 

 
Diarree
Kan voorkomen door een infectieziekte, verkeerd voedsel, vergiftiging, verkoudheid en door wormen. De ontlasting is dun, heeft soms wat slijm en kan in ernstiger gevallen zelfs bloederig zijn. Bij een lichte diarree is meestal een dag vasten met slappe thee of rijstwater voldoende om de hond er vanaf te helpen. Bij ernstige diarree met slijm en bloed dien je direct een dierenarts te raadplegen. Zorg er wel voor dat de hond warm ligt.

 
Eclampsie
Door een tekort aan calcium bij een zogende teef, of een tekort of onjuiste calcium-fosforverhouding in het voedsel kan eclampsie optreden. Het wordt ook wel moederwaanzin genoemd. Je ziet bij de hond in de ernstigste gevallen acute epileptische krampaanvallen. In minder ernstige gevallen zie je een snellere ademhaling. De hond is rusteloos en geeft geen melk meer. De krampen kunnen verscheidene uren duren en de sterfte bij voor de eerste keer werpende teven is  zo'n 10 tot 30 %. Waarschuw onmiddellijk de dierenarts die de hond een spuit met calcium en een kalmeringsmiddel kan geven. Ook dekken we de teef op het hoofd en hals met een vochtige doek. Tegenwoordig komt het niet meer zo veel voor door de goede samenstelling van de fabrieksvoeders.

 

Giarda

Giarda is een ééncellige parasiet die onder andere leeft in uitwerpselen en besmet water. Zodra ze in het lichaam komen leven ze in de wand van de dunne darm en verhinderen daar de opname van voedingsstoffen (bijv. vitamines, mineralen, vetten). De aanwezigheid van deze parasiet heeft meestal geen gevolgen voor uw hond, aangezien zij vaak uit zichzelf verdwijnt. Mocht uw hond last hebben van diarree, zwakte of een ongezonde stoelgang dan kan deze parasiet in de dunne darm zitten.
De diagnose is vaak moeilijk, de uitwerpselen moeten meerdere malen onderzocht worden, maar bij vaststelling van Giarda is grondige bestrijding noodzakelijk aangezien de besmetting ook op de mens overgebracht kan worden.
Laat uw hond daarom nooit uit poeltjes, plassen of beekjes drinken en nooit uitwerpselen eten!

 

Hepatitis

Hepatitis is een leverontsteking die voor de hond zeer besmettelijk is. Meestal vindt de besmetting plaats via urine, uitwerpselen of speeksel van honden die deze leveronsteking hebben. De lever, nieren en de wanden van de bloedvaten worden aangetast. De symptomen zijn: koorts, uitvloeiing uit de ogen, neus en mond, diarree, verzwakte conditie en braken. Het maakt niet uit of uw hond de milde of heftige vorm van hepatitis heeft, de besmettelijkheid blijft hetzelfde. Behalve preventieve inentingen kunt u weinig doen tegen hepatitis. Als uw hond het heeft opgelopen en hij houdt het langer dan 10 dagen vol is er een grote kans dat hij blijft leven.
Deze hepatitis moet niet verward worden met de hepatitis voor mensen; mensen en honden kunnen elkaar ook niet met hepatitis besmetten.

 

Heupdysplasie (HD)

Heupdysplasie, in de volksmond HD genoemd, is een ernstige afwijking aan één of beide heupgewrichten van de hond. Honden met deze afwijking hebben vaak te veel speling tussen de kom van het heupgewricht in het bekken en de kop van het dijbeen; als gevolg hiervan kan een ernstige vorm van gewrichtsontsteking (artritis) ontstaan.
In principe kan elke hond hier last van krijgen, maar het meest komt HD voor bij allerlei grote rassen zoals de Duitse Herder, de Rottweiler etc.
Het aangetaste gewricht raakt naar mate de hond ouder wordt misvormd, ontkalkt en de hond kan bijna niet meer lopen. De aanleg voor HD is tot op zekere hoogte erfelijk, maar ook omgevingsfactoren kunnen een rol spelen. Bijvoorbeeld jonge honden die te veel inspanning leveren of te eiwitrijk voedsel krijgen.

 
Uiterlijke symptomen
De uiterlijke symptomen zijn: problemen bij het lopen, traplopen en opstaan. De hond wil zijn heup(en) liever ontzien en heeft geen zin in springen en rennen. Aangezien deze symptomen ook op andere aandoeningen kunnen wijzen kan hierover alleen door middel van een röntgenfoto uitsluitsel gegeven worden. Omdat zwaarlijvigheid de problemen versterkt is het altijd goed om uw hond niet te dik te laten worden.

 
Behandeling
Behandeling van heupdysplasie is in beperkte mate mogelijk als de afwijking niet te ernstig is. Hoewel een te zware belasting van de gewrichten moet worden voorkomen is regelmatige beweging toch belangrijk. Soms kunnen fysiotherapie, vitaminebehandelingen en acupunctuur verlichting brengen. Ook is het mogelijk dat uw dierenarts een operatie voorstelt waarbij het heupgewricht wordt vervangen door een prothese.

 
Kalkaanslag
In het speeksel komen grote hoeveelheden kalk voor die in de mondholte verbindingen aangaan en neerslaan op het email van het gebit. De kalkaanslag kan wel een millimeter dik worden. Hierdoor gaat de hond uit zijn mond ruiken en het ruwe oppervlak van de kalkaanslag kan langs de lippen en de tong irritatie veroorzaken. Hierdoor wordt het slijmvlies kapot geschuurd en er ontstaan dan oppervlakkige zweren die de hond veel pijn kunnen doen. Ook kunnen ze wortelonstekingen veroorzaken, waardoor de tanden en kiezen los gaan zitten en in het ernstigste geval gaan uitvallen. Je kunt kalkaanslag voorkomen door de tanden van de hond elke week 1x met een zachte tandenborstel of met een pluk watten gedept in zout water te poetsen.

 

Kennelhoest
Kennelhoest is een infectie van de luchtwegen wat veroorzaakt wordt door een virus. Deze aandoening is zeer besmettelijk, maar relatief simpel te behandelen. Kennelhoest zelf is nooit dodelijk, maar kan een langdurige zwakte en andere ontstekingen veroorzaken.
De naam ontleent zich aan het feit dat de ziekte vooral uitbreekt in ruimtes waar meerdere honden zijn ondergebracht, bijvoorbeeld kennels. Er bestaan preventieve inentingen.
De symptomen zijn: veelvuldig hoesten en droog kuchen, soms in combinatie met uitvloeiing uit de neus. Als behandeling wordt de hond afgezonderd ondergebracht in een warme, vochtige omgeving. Toediening van antibiotica voorkomt secundaire infecties.

 

Lintwormen

Alle lintwormen leven in de dunne darm. Er komen bij de hond 7 soorten lintwormen voor, waarvan de echinoccoccus-lintworm voor de mens beslist gevaarlijk is. Er is voor elke lintwormsoort een specifieke tussengastheer nodig om via larve tot blaasworm te komen. Hiervoor kunnen dienen: een schaap, varken, rund, haas, konijn en een hondenvlo. Als de hond de vlo stuk bijt dan kan de blaasworm zich in de darm weer tot lintworm ontwikkelen. Bij een ernstige besmetting zien we een vermagering optreden, krampen en soms diarree. In de ontlasting zie je kleine witte stukjes (lijkt op een rijstekorrel) deze zie je ook rondom de anus in de haren. Met een lintwormtablet is dit goed te bestrijden.

 

Maag-torsie (het maagdilatatie-torsie syndroom)

Een van de meest gevreesde spoedgevallen in een dierenartsenpraktijk is het maagdilatatie-torsie syndroom of kortweg: maagtorsie. Het gaat om een verwijding van de maag, al dan niet met verandering van ligging, die acuut zeer ernstige problemen geeft en als er niet snel wordt ingegrepen tot de dood van de hond leidt. Ook bij tijdig en deskundig ingrijpen overleeft uiteindelijk minder dan de helft van de patiënten met een maagtorsie.

Bij welke hond
De maagtorsie is een tamelijk zeldzame aandoening, die meestal gezien wordt bij grotere hondenrassen met een diepe borstkas en dan voornamelijk bij de oudere reu. De Duitse Dog, Duitse Herder en de Sint Bernard worden regelmatig genoemd, maar ook vele Dobermanns zijn al het slachtoffer geworden en in principe kan een maagtorsie bij alle rassen voorkomen.

Wat is een maagtorsie
Bij een maagtorsie zet de maag in korte tijd sterk uit, waarbij een kanteling om de as plaatsvindt. In de maag bevindt zich een grote hoeveelheid gas en daarnaast nog vloeistof, slijm en voedsel. Deze strakgespannen ballon neemt zoveel plaats in de buikholte in, dat de andere organen in de verdrukking komen. De grote aders die het bloed uit de achterste lichaamshelft terug naar het hart voeren, worden dichtgedrukt. Dit vergroot het risico op een shock. De maag drukt aan de bovenzijde tegen het middenrif en hierdoor wordt de ademhaling bemoeilijkt. Deze wordt snel en oppervlakkig. De slechte circulatie kan tot beschadiging van de hartspier leiden en tot hartritmestoornissen. Dergelijke stoornissen kunnen nog weken na een succesvolle behandeling van een maagtorsie grote problemen veroorzaken. Wordt er niet op tijd ingegrepen, dan kan de maagwand doorlekken en sterft de patiënt aan acute buikvliesontsteking en shock. Bij een maagtorsie die meer dan vijf uur bestaat moet de overlevingskans op nul worden beschouwd.

Verschijnselen
Omdat snel ingrijpen een must is, is het belangrijk het beeld van een maagtorsie te herkennen. Bij een typische maagtorsie heeft de hond een sterk toegenomen buikomvang. De hond probeert over te geven, maar er komt niets uit. Daarnaast is hij onrustig, kwijlt en heeft een snelle ademhaling. De buik staat strak gespannen. Er zijn ook patiënten waarbij het beeld minder uitgesproken is. Een maagtorsie wordt het meest gezien kort na het eten en wordt soms in verband gebracht met lichaamsbeweging kort na de maaltijd, schrokken, grote hoeveelheden koud water drinken etc. De ware oorzaak van het maagdilatatie-torsie syndroom staat echter nog niet vast. Omdat voorkomen beter is dan genezen kunt u de hond beter een paar kleine maaltijden, verdeeld over de dag, geven.

Behandeling
Als uw hond de typische verschijnselen van een maagtorsie vertoont is het van het grootste belang dat er met spoed deskundige hulp wordt gezocht. De druk moet zo snel mogelijk uit de maag verdwijnen. De dierenarts zal afhankelijk van de ernst van de verschijnselen meestal eerst proberen een sonde via de bek in de maag te brengen om zo het gas te laten ontsnappen. Of dit lukt is afhankelijk van de ligging van de maag en van de mate van stress bij de patiënt. Soms is het nodig om de maag via de flank aan te prikken en zo te ontluchten. Meestal is een buikoperatie nodig om de maag goed te leggen, leeg te maken en aan de buikwand vast te zetten. Dit laatste vermindert de kans op herhaling.

Vooruitzichten
De vooruitzichten voor een hond met een maagtorsie zijn niet goed. Een groot aantal patiënten overlijdt voor, tijdens of binnen twee weken na de eerste behandeling. Na een succesvol verlopen operatie bestaat er een vrij grote kans op herhaling, waardoor de verdere overlevingskansen verkleind worden.

 

 
Mondslijmvliesonsteking
Dit wordt veroorzaakt door kalkaanslag op de tanden, vitaminegebrek of een stofwisselingsstoornis. De hond ruikt uit zijn mond, kan moeilijk eten en soms ook kwijlen.

 

Parvo

Parvo is een zeer besmettelijke virusziekte. Honden kunnen er tegen worden ingeënt, maar puppies kunnen de ziekte al zeer vroeg oplopen. Aangezien niemand kan voorspellen of de hond de ziekte overleeft is het van het grootste belang dat alle honden er tegen worden ingeënt en dat de herhalingsinentingen worden gehaald.
Het oplopen van Parvo komt bijna altijd door contact met niet ingeënte honden of hun uitwerpselen. De symptomen lopen nogal uiteen: als het virus de darmen aantast, komen vooral hoge koorts, niet willen eten, braken en diarree voor. Bij puppies wordt vaak de hartspier aangetast: zij willen dan niet eten, happen naar lucht, piepen, verzwakken en sterven meestal binnen een paar dagen. De weinigen die het wel overleven kampen vaak met dusdanige hartafwijkingen dat deze uiteindelijk ook fataal zijn.
Behandeling heeft vaak succes, tenzij de hartspier is aangetast, en is vaak gebaseers op het toedienen van antibiotica. Daarnaast moet de patiënt worden ondergebracht in een steriele verblijfsruimte, aangezien Parvo zich razendsnel kan verspreiden. Honden die een besmetting met Parvo overleven, zijn waarschijnlijk hun verdere leven immuun.

 

Rabiës

Rabiës, beter bekend als "hondsdolheid", wordt verspreid door urine, bloed, speeksel of huidcontact maar meestal doordat het slachtoffer is gebeten. Zeer kleine wondjes zijn vaak al voldoende voor een besmetting. De incubatieperiode, voordat het zenuwstelsel aangetast is, kan enkele maanden in beslag nemen.
Pas als het virus de hersenen bereikt zijn ook de symptomen te herkennen. Sommige honden worden traag en shuw, andere honden daarentegen worden "dol" en vertonen een sterke agressie en rusteloosheid. Andere symptomen zijn: diarree, braken, koorts, coördinatieproblemen, hoesten en zelfs coma. Als de ziekte eenmaal acuut is heeft een behandeling geen zin meer. Preventieve inentingen kunnen de ziekte echter voorkomen.
Gevallen van rabiës moeten officieel gemeld worden bij de diergeneeskundige dienst of de politie.

 
Rachitis
Dit komt door een onjuiste calcium-fosforverhouding van de voeding, een te eenzijdige voeding of een tekort aan vitamine D. Bij rachitis of Engelse ziekte zien we vaak grove, brede gewrichten en afwijkingen aan de kaak en gebit. De pups krijgen O-of X-benen. Daar waar de ribben overgaan in het ribkraakbeen, ongeveer op eenderde hoogte van de borstkas vormen zich knobbeltjes, die ze rozenkrans noemen. Als een behandeling achterwege blijft gaan de pups snel in hun conditie achteruit, en krijgen diarree. Geef de hond levertraan en een goed kalkmengsel en daarnaast een goede en juiste uitgebalanceerde voeding.

 

Ringworm

Dit is geen worm, zoals de naam doet vermoeden, maar een schimmelinfectie die ringvormig op de huid groeit en jeuk, kale rode plekken en een rode geïrriteerde huid veroorzaakt. Om deze diagnose te kunnen stellen moet door de dierenarts een kweek gemaakt worden.
Is door de dierenarts vastgesteld dat het om ringworm gaat, dan moet niet alleen de hond behandeld worden maar ook de omgeving moet brandschoon worden gehouden. Ringworm verspreid zich namelijk door middel van sporen en is ook besmettelijk voor mensen, vooral voor kinderen.
Zodra u dus denkt dat uw hond last heeft van ringworm moet u er direct mee naar de dierenarts. Belt u wel eerst voor een afspraak in verband met besmetting van andere dieren in de wachtkamer!

 
Spoelwormen
Dit zijn 5-10 cm lange, ronde stevige witte wormen. Ze komen voor in de dunne darm. Met de ontlasting van de hond komen de eitjes naar buiten. Wordt zo'n eitje door de hond opgenomen, dan komt het in de darm. Daar wordt het eitje een larve en deze boort zich door de darmwand heen en gaat via de bloedbanen naar de longen. Het verblijft daar enige tijd en gaat vervolgens via de luchtwegen naar de keel, wordt doorgeslikt en vestigt zich dan in de darm, waar de larve uitgroeit tot een volwassen spoelworm. Door de beschadigingen van de longen bestaat er gevaar voor infectie. De hond heeft wisselende eetlust, verstopping, diarree, darmontsteking en soms ook het overgeven van wormen. Bij pups ziet men een harde, opgezette buik, wijdbeens lopen, hoesten, vermageren en een doffe vacht. Geef de hond wormkuren en herhaal deze na 3 weken. Honden regelmatig ontwormen en fokteven tien dagen vóór het werpen en tien dagen ná het werpen ontwormen.

 
Tandaanslag
Door rottend voedsel, bacteriën en speeksel wordt een zachte laag vuil op de tanden en kiezen afgezet. Deze massa verkleurt later tot geelachtig. Door het poetsen van de tanden van de hond met een tandenborstel met gewone tandpasta kunt u het gebit van uw hond hagelwit houden.

 

Teken

Teken zijn kleine uitwendige parasieten die zich in de huid vastboren. Zij veroorzaken bloedarmoede en zijn dragen ziekten over op de hond.
De beste manier om deze ziektes te voorkomen is door de hond na elke wandeling goed na te kijken op teken. Teken houden van warme en vochtige plaatsen en zijn daarom vaak te vinden rond het hoofd, de oren, de oksels en in de schaamstreek.

 
Verwijderen
Voor het verwijderen van teken (bij mens en dier) zijn speciale pincetten in de handel.

 

Pak, indien mogelijk, de huid zo vast dat er een "heuveltje" ontstaat. Houd het pincet tussen duim en wijsvinger vast en plaats het pincet over de kop van de teek, zo dicht mogelijk op de huid. Let hierbij op dat het lijf niet tussen het pincet komt.

Verwijder de teek door het pincet te draaien en voorzichtig aan het pincet te trekken, totdat de teek loslaat.
Het minuscule snuitje van de teek kan daarbij afbreken, maar dit is niet erg omdat het niet besmet is en net als een splinter vanzelf uit de huid zal komen. De teek mag van tevoren niet worden bewerkt met alcohol, olie, nagellak of andere middelen. Het risico is namelijk groot dat de teek dan de inhoud van speekselklieren en darm in het bijtwondje spuit, waardoor juist infectie kan ontstaan. Desinfecteer het bijtwondje, na verwijdering van de teek, met alcohol 70% of jodium.

 
Ziektes door teken
De meest bekende ziekte die door teken overgebracht kan worden is de "ziekte van Lyme".
Deze ziekte gaat gepaard met koorts, problemen met het bloed en de gewrichten. Soms veroorzaakt Lyme permanente beschadiging aan het zenuwstelsel.
Een andere ziekte die door teken overgebracht kan worden is "Babesiosa", ook wel piroplasmose genoemd. Deze ziekte is een veroorzaker van hevige bloedarmoede. De symptomen zijn onder andere koorts, geelzucht en een roodbruine verkleuring van de urine van de hond.

 
Vergiftigingen
Bij sterke vergiften zoals arsenicum, antimonium, lood en kwik treed verbranding, scheuring van de maag en darm, koorts, zeer snelle polsslag, kokhalzen en braken, buikpijn, diarree of verstopping, krampen of dood onder stuiptrekking op. Bij zenuwvergiften zoals chloroform en cyaankali, treed kramp, moeheid,  zwakte, verlamming, razernij en verdoving op. Men moet zo snel mogelijk het gif verwijderen, dit d.m.v. braakmiddelen en middelen die de opname van het vergif verhinderen of vertragen. Gebruik geen vette of olieachtige middelen en of warm water. Onmiddellijke hulp van een dierenarts is noodzakelijk.

 
Verharing en kale plekken in de vacht
Naast een gewone verharing zoals de winter en zomervacht, zien we ook wel eens een abnormale verharing die kan worden veroorzaakt door:
-verkeerde voeding
-eczeem
-parasiet
-slechte conditie na ziekte
-hormoontekorten
Je ziet kale plekken en de hond verhaart voortdurend. Allereerst zien te achterhalen wat de oorzaak is: dat kan vastgesteld worden door de dierenarts. Geef de hond niet teveel vetten, aardappelen, varkensvlees, paardenvlees, kruiden en specerijen. Kaalheid bij pups wordt meestal veroorzaakt door een schildklierhormoon tekort als gevolg van een gebrek aan jodium in het voer van de teef.

 
Verstopping
Een verstopping kan ontstaan door verkeerd voedsel, een ingeslikt vreemd voorwerp of door te weinig beweging. De hond probeert zijn ontlasting tevergeefs kwijt te raken, hij perst en kreunt soms. Als de verstopping te lang duurt vermindert zijn eetlust en de hond krijgt dan meestal braakverschijnselen. Geef hem laxerend voedsel, laat hem veel drinken en zorg voor een behoorlijke beweging. Bespreek eventueel de middelen met je dierenarts.

 
Voedselvergiftiging
De Salmonellabacterie is de verwekker van vele darmstoornissen, voedselvergiftiging en paratyfus. De hond is misselijk, kan gaan braken, krijgt diarree en heeft een algehele slechte conditie. Ga in ernstige gevallen naar de dierenarts voor behandeling.

 
Wagenziekte
Honden met wagenziekte zijn erg nerveus en sommigen gaan zelfs braken en hebben diarree. De hond heeft een algehele opwinding. Geef de hond voordat je op reis gaat niets te eten, maar pas op de plaats van bestemming. Geef hem op voorschrift van de dierenarts een kalmeringsmiddel. Laat je hond al van pup af aan, af en toe meerijden, dan went hij aan het autorijden.

 

Weil (ziekte van)
Ziekte van Weil, ook bekend als "Leptospirose", is een bateriële ziekte welke via besmette urine wordt verspreid. Ook ratten worden vaak als overbrengers van de ziekte van Weil genoemd. De infectie tast de nieren aan en veroorzaakt een gebrek aan eetlust, koorts, hepatitis (geelzucht), diarree, bloed in de ontlasting, pijn, rode ogen, zweren rond de mond, een bruine afscheiding in de mond, dorst en een veelvuldig plassen. Ziekte van Weil kan blijvend letsel veroorzaken en is, buiten voor andere dieren, ook zeer besmettelijk voor mensen; de besmetting is of mild of dodelijk.
Inenting tegen ziekte van Weil kan een allergische reactie veroorzaken. In dat geval moet de hond enige uren onder medische toezicht blijven.

 
Wijduitstaande vacht
Deze wordt veelal veroorzaakt door een tekort aan vet in hun voedsel.De haren van de vacht gaan wijd uit elkaar staan. Geef de hond dagelijks door zijn voeding een beetje maiskiem-olie, dit lost meestal het probleem op.